صورت زیبای تو که چون کشتی زیبایی بر کرانه دل من لنگر

         انداخته و چه سبز است شاخه های بید مجنون که سایه بان دل های

        بی قرار و دلواپس ما شده است ، و من معنی درک را با تو ادراک کردم

                         کاش با من بمانی

سینه مالا مال درد است ای دریغا مرهمی

                                   دل ز تنهای به جان آمد خدا را همدمی

چشم آسایش که دارد از سپهر تیز رو

                                  ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

زیرکی را گفتم این احوال بین خندید و گفت

                            صبر روزی ، گل عجب کاری پریشان عالمی

آدمی  در عالم خاکی نمی آید بدست

                                  عالمی دیگر به باید ساخت و زنو آدمی

       دلا از دست تنهایی به جونم                                                                                          

                                                     ز آه و ناله خود در فقونم                                                

  شووان تار از درد جدایی                                                                                          

                                                کره فریاد مغز استخونم                                        

   عزیزون از غم و درد  جدایی                                                                                      

                                       به چشمونم نمونده روشنایی                                   

       گرفتارم به دام غربت و درد                                                                                          

                    نه یار و همدمی نه آشنایی           

  فلک کی بشنوه آه و فقونم                                                                                      

                         به هر گردش زنه آتش به جونم                   

  یه عمری بگذرونم با غم و درد                                                                                      

                              به کام دل نگرده آسمونم             

    نمی دونم دلم دیوونه کیست                                                                                         

                             اسیر نرگس مستونه کیست               

    نمی دونم دل سر گشته مو                                                                                  

                                     کجا می گردد و در خونه کیست                          

       نصیب کس نبی درد دل مو                                                                                         

                             که بسیار غم بی حاصل مو              

 کسی بود از غم و دردم خبر داشت                             

    که دارد مشکلی چون مشکل مو